دلم يك دوست ميخواهد كه اوقاتي كه دلتنگم
بگويد خانه را ول كن، بگو من كِي كجا باشم؟!

"سيد سعيد صاحب علم"

عاشقم !
اهل همين كوچه ي بن بست كناري ،
كه تو از پنجره اش پاي به قلب من ديوانه نهادي .
تو كجا؟
كوچه كجا؟
پنجره ي باز كجا؟ 
من كجا؟
عشق كجا؟
طاقت آغاز كجا؟
تو به لبخند و نگاهي 
من دلداده به آهي 
بنشستيم
تو در قلب و من خسته به چاهي
گنه از كيست؟ 
از آن پنجره ي باز؟
از آن لحظه ي آغاز؟ 
از آن چشم گنه كار؟
از آن لحظه ي ديدار؟ 
كاش ميشد گنه پنجره و لحظه و چشمت 
همه بر دوش بگيرم 
جاي آن يك شب مهتاب 
تو را 
تنگ در آغوش بگيرم ..


"رحمان نصر اصفهاني"

در دل من چيزی است ،

مثل يک بيشه نور ، مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم ، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه.

دورها آوايی است ، که مرا می خواند."

"سهراب سپهری"

لحظه ها عریانند، به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز.

پُرم از اتفاقات نيامده و آمده!
سياه و سفيد!
شبهاي بي نظير،
روزهايي پر از اميد!
انگار كسي در من بيـدار شده،
مهيا مي كند خود را براي يك تولد دوباره...!

‏

دل من پشت سرت کاسه ی آبی شد و ریخت....