بانونوشت

حال وهوای آن روزها گذشت...

من وتوگذشتیم ، از مه ،از دره های تاریک ،پیچ های تند ،از گردنه های مخوف زندگی امروز 

در تقاطعی از روزهای عمرمان بهم برگشتیم و

اینجا من ایستاده ام وتو بادستانی گشوده از شوق برایم عشق هدیه آورده ای چشمانت رنگ زیتونهای کال فروافتاده از عمق قرون وسطایی یونان ...

 تو ،بلاتکلیفی هایم رامیگیری میخندی وپرتشان میکنی آن دورها   من دلتنگیهایت را برمیدارم نگاهشان میکنم جای اشکهایت رویشان مانده دوست ندارم  دورشان بیاندازم میگویم هرچیز که خوار آید یک روز بکار آید وهمیشه بردوشم دلتنگیهایت ماند دوست دارم ببینمشان هرروز وهر لحظه ویادم بماند که چقدر دوستم داری واگر روزی فراموش کردی بگویی دوستت دارم برگردم از روی شانه هایم برشان دارم بازشان کنم وبگویم : دست مریزاد مرد ، چقدر دلتنگ بودی . کاش هیچ وقت آن روزی نرسد که نگاهشان کنم کاش هرروز هر لحظه مرا مهمان یک چای عاشقانه کنی بایک حبه قند  دوستت دارم .

دلم يك دوست ميخواهد كه اوقاتي كه دلتنگم
بگويد خانه را ول كن، بگو من كِي كجا باشم؟!

"سيد سعيد صاحب علم"

عاشقم !
اهل همين كوچه ي بن بست كناري ،
كه تو از پنجره اش پاي به قلب من ديوانه نهادي .
تو كجا؟
كوچه كجا؟
پنجره ي باز كجا؟ 
من كجا؟
عشق كجا؟
طاقت آغاز كجا؟
تو به لبخند و نگاهي 
من دلداده به آهي 
بنشستيم
تو در قلب و من خسته به چاهي
گنه از كيست؟ 
از آن پنجره ي باز؟
از آن لحظه ي آغاز؟ 
از آن چشم گنه كار؟
از آن لحظه ي ديدار؟ 
كاش ميشد گنه پنجره و لحظه و چشمت 
همه بر دوش بگيرم 
جاي آن يك شب مهتاب 
تو را 
تنگ در آغوش بگيرم ..


"رحمان نصر اصفهاني"

در دل من چيزی است ،

مثل يک بيشه نور ، مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم ، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه.

دورها آوايی است ، که مرا می خواند."

"سهراب سپهری"

لحظه ها عریانند، به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز.

پُرم از اتفاقات نيامده و آمده!
سياه و سفيد!
شبهاي بي نظير،
روزهايي پر از اميد!
انگار كسي در من بيـدار شده،
مهيا مي كند خود را براي يك تولد دوباره...!